Zbog njegovih protejskih nadarenosti, glasovitosti njegovih filmova koji su često usmereni na homoseksualne teme, njegovog pisanja koje uključuje opis njegove borbe sa AIDS-om, i njegovog političkog aktivizma, Jarman spada medju najznacajnije figure gay života tokom dve decenije nakon sredine sedamdesetih godina. Rodjen je u Middlesexu kao sin oficira kraljevskog vazduhoplovstva. Studirao je na Londonskom univerzitetu, diplomirao na King's Collegeu, a slikarsku diplomu stekao je na  Slade School. Kasnih šezdesetih Jarman je bio umetnik u zamahu, ubrzo poznat po onome što je Roger Wollen opisao kao "oprezan i opor pristup pejsažu" i po  njegovim inovativnim nacrtima za takve ostvarenja kao što su Frederick Ashtonova postavka Jazz Calendara u Royal Balletu, John Gielgudov Don Giovanni u English National Opera i u filmu Ken Russella - Djavoli  (The Devils).

Tokom '70-tih, Jarman je objavio knjigu poezije, uspešno izlagao svoje slike, nastavio sa scenografisanjem baleta  i -  pokazujuci smisao za duhovite provokacije  - osvojio je  prvu nagradu kao Miss Crepe Suzette na alternativnom Miss World takmičenju. Godine 1976.  Jarman je napravio svoj prvi dugometrazni film - Sebastiane, homoerotski prikaz ranohrišćanskog mučenika. Jarman sve veću pažnju pozvećuje filmu. Caravaggio (1986) se bavi razdirućom biseksualnošću i socijalnom problematičnošću italijanskog slikara; Angelic Conversations (1987) je usmeren na homocentričnost Shakespearovih soneta; Edward II (1991) ističe kraljev odnos sa Piers Gavestonom; Film Wittgenstein (1992) takodje  portretiše seksualnu ambivalentnost austrijskog filozofa. Takvi filmovi, a naročito The Last of England (1987), isto tako sadrži zajedljive socijalne komentare na politiku Britanije Thatcherove.

Jarman  1986. god. saznaje da je  HIV-pozitivan, i njegov rad je od tada mnogo jasnije posvećen njegovom homoseksualizmu i njegovom zdravstvenom stanju. Na sopstveni rizik (At Your Own Risk, 1992), treći tom njegove autobiografije, govori o  njegovoj homoseksualnosti i  AIDS-u,  kao i film Blue (1993). Jarmanove  slike ovog perioda su svetla platna  sa natpisima kao što su "blood", "scream" i "queer", izražavajući njegovu ljutnju  zbog odsustva odgovarajuće brige javnosti  za položaj HIV pozitivnih, što je iskazao i svojim učešćima u demonstracijama koje su organizovale gay aktivističke grupe. Svoju blažu stranu je izražavao u bašti koju je Jarman načinio kod brvnare koju je kupio u Kentu, gde je stvarao umetničke asamblaže (assemblages, sklapanja) od objets trouvés (nadjenih predmeta) i napravio film, koji se takodje zove The Garden (Bašta,1990).

Jarmanov filmski rad je često bio smeo- dijalog u Sebastijanu je bio na pig latinskom (pig Latin - dečiji žargon u kome se prvi suglasnik svake reči prenosi na kraj reči sa dodavanjem sufiksa -ay. Prim. prev. ), Edward II je ukljucio scene iz savremenih gay demonstracija kao i stilizovane istorijske slike, a Blue se sastojao samo od plavog ekrana sa tekstom i muzikom - mada su neki kritičari  smatrali efekte  usiljenim. Sam Jarman je postao izuzetno javna ličnost zbog svog pojavljivanja u medijima i svog rada sa tako popularnim grupama kao što su Pet Shop Boys, iako su njegove slike ( i pisanje)  manje poznati od njegovih filmova. Kritičari ga porede sa Pasolinijem (kojeg je sam Jarman jednom portretisao u nekoliko filmskih pojavljivanja) zbog njegovih istorijskih interesovanja, raznolikosti njegovih kulturnih preokupacija i njegovog političkog aktivizma. Tokom devedesetih  bio je jedna od poznatijih otvoreno gay ličnosti u Zapadnom svetu koji je iznosio gay osvt na istorijske ličnosti  kao i gay kritiku modernog društva.

Literatura: Roger Wollen (izd.) Derek Jarman: A Portrait, London, 1996; Chris Lippard (izd.) By Angels Driven: Films of Derek Jarman, London, 1996.

Izvor: Who's Who in Conterporary Gay and Lesbian History, Izd. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, London & New York, 2001, str. 211-212.

Prevod: Nata